VİCDANSIZ ŞEHİR...

Parçalı bulutlu bir havada

Çıkardım cebimden sigaramı

Yaktım

Çektiğim her nefeste

Bir kasvet

Bir hasret

Bir kavuşamama

Aslında o sigarada yanan bendim

Efkarlıydım

İçimde hüzünlü bir keman tınısı

Feryat figandım

Çığlık atıyordum

Aslında ben kendimi zehirliyordum

Ama duyulmuyordum

Ahraz bir yolcuydum

Konuşamıyor

Anlatamıyordum

Sağırlık ta başıma bela

Bu parçalı bulutlu havada

Sigaramın dumanında

Kaybolup

Gidiyordum

Senden ve bana kendimi unutturan

Vicdansız şehirden…  

                                    Ewren

MALUM, MASUM, MAHSUN...

Burası yaralı ruhlar müzesi

Zamanımız kısıtlı

Dolu dolu yaşamalı

Her şeyi

Ölüm başucumuzda

Takip ediyor gölgesi

Başıboş dolaşan bir kuş misali

Hasretim ayaklarımda

Avare dolanıyorum bana viran olan dünyada

Kendimi suçluyorum artık

Bu kadar sevmese miydim?

Kaç kere kandım verdiğim sözlere

Kaç kere yarı yoldan döndüm

Gidemedim

Kaçamadım

O malum kaderimden

O masum halimden

O mahsun yüzümden

Ben malumum

Ben masum

Ama ben mahsunum

Kederinden…

                              Ewren

KALBİNİ ÖPMEK İSTERDİM...

Demir kapının önünde

Kapı eşiğinde yüzüme bakıp

Kulağıma ‘aşkım’ diye fısıldadığında

Kalbini ellerimin arasına alıp öpmek isterdim

İçimi dolduran o tatlı mutluluk meltemini

Sana göstermek isterdim

Uçarcasına yollarda yürürken

Havadaki o aşk kokusunu içime çekerdim

İçimi dolduran o mis kokuyla yaşardım

Geriye kalan her şey sen kokardı

Üstümdeki kıyafetler

Evdeki eşyalar

Dünyanın geriye kalanı işte

Hepsi aynı kokuyla dolardı

Sen kokardın

Ve ben

İçimi dolduran o mis kokuyla yaşardım…

                                                          Ewren

SALINCAKTA SEN...

Sisler içinden gelmeni bekliyordum

Ayaklarımda serin rüzgârın hoşluğu

Bir çocuk parkında bekliyordum seni

Salıncakta seni sallamanın heyecanı ile içimi dolduruyordum

Zihnimi o gülen yüzünle uyandırıyordum

Geldin kalbime

Gitme olur mu?

Saklanalım o parkta

Kimseler bulmasın bizi

Gündüz güneşi, gece ayı izleyelim

Birlikte kuralım o düşleri

Aynı rüyayı

Birlikte görelim

İçinde gezelim

Hiç dönmeyelim bir daha gerçeğe

O herkesin tutsak olduğu mahpushaneye...

                                                                Ewren

ISLAK YAĞMURLARDA...

Zor olmalı bırakmak seni

Böyle boylu boyunca ölümüne uyumak gibi

Dert sahibi olmalıyım terk etmek için seni

Kırılıp dökülen bir kalbin sahibiyim

Deli bir aşkın içinde yüzerken

Sensin buna neden

Başımda alıcı kuşlar dolanırken

Zor olmalı

Hatta imkânsız

Senden ayrı kalmak

Özledim ne kelime

Tarifi yok bu eziyetin

Kifayetsiz bir çağdayım

Senle kapansın o içine düştüğüm

Dipsiz kuyum

Ancak öyle kolay olmalı

Hatta

Keyifli bir kavuşma olmalı

Ve hatta

O ıslak yağmurlarda sana kavuşmalı…

                                                               Ewren

SEN GELİNCE...

 

Hüngür hüngür ağlamıştım aynanın karşısında sen gelince,

Öyle masum,

Öyle temiz,

Öyle bir naiflik,

İçimde tarifsiz bir mutluluk yaşamıştım sen gelince,

Öyle basit değil,

Öyle sade değil,

Öyle alelade değil,

Başımdan, tırnağıma kadar seratonin hissi işlemiş içime sen gelince,

Hayat merdivenlerini koşa koşa çıkarken

Bir nefestin ruhuma sen gelince,

Başka hayallere daldım,

Gördüğüm artık başka bir ‘’düş’’ tü,

İki kişilik aşk masalına

Sen renk kattın,

Siyah beyaz rüyalarımız rengarenk oldu

Sen gelince…

                        Ewren

KANIYORUM...

O utangaç adımların
O benden kaçırdığın bakışların
O varla yok arası kaçamak göz altından süzüşlerin
Bembeyaz defterime karalıyor alınyazın
Kırık dökük bir kalbin
Başında gibiyim
Biliyorum
Sonu hüsran
Bile bile vuruluyorum o kurşuna
Çekmiyorum bedenimi
Çekinmiyorum
Direnmiyorum
O nakış nakış işlediğin
Kalbime sapladığın hançere
Kanıyorum
Hatta kanıyorum sana
Ait oluyorum sana
Vurduğun kurşuna
Sevdalanıyor
Onu sımsıkı sarıyorum
Ve hatta bırakmıyor
Kalbime gömüyorum…
                                      Ewren